सांजवेळी साथीला सूर देउन जा ना...!

सांजवेळी साथीला सूर देऊन जा ना
रंग मावळतीचे जरा उधळून  जा ना

तो सूर्य विझत चालला नभात एकटाच
भाळी आभाळाच्या चंद्रकोर रेखून जा ना

छे, कशास चर्चा त्या चतकोर आभाळाची
या घराच्या आठवणी उजळवून जा ना

चेहरे लेऊन येतील खोटी स्मिते अनेक
लक्ष्मणरेषा अंगणी जरा आखून जा ना

चांदण्यात वाचेन मी निरोप बोलके तुझे
इथल्या वार्‍यास तुझा गंध देऊन जा ना

पाऊले घेऊन चालली परक्या देशी तुज
मेघतुडुंब नैनात चैत्रमास फुलवून जा ना

कवयित्री: नयना वानखेडे

४ टिप्पण्या:

मंदार जोशी म्हणाले...

आवडली :)
सगळीच आवडली त्यामुळे विशिष्ठ ओळी उद्दृत करत नाही.

अमित दत्तात्रय गुहागरकर म्हणाले...

सबंध कविता विलक्षण सुंदर..!

क्रांति म्हणाले...

सुरेख रचना!

मीनल गद्रे. म्हणाले...

" तू जाताना वा-याला गंध देऊन जा, चंद्रकोर रेखून जा " या बद्दलचे आर्जव आवडले.